پیوندها

جانشین امام خامنه ای کیست؟

IMAG0032

 

عزت ملت ایران فروشی نیست

اقدام تعدادی از جوانان پرشور در مقابل سفارت و کنسولگری عربستان در تهران و مشهد را نباید بپسندیم و حمایت کنیم؛ حتی اگر افرادی نفوذی از حضور آنها سوءاستفاده کرده و آتش افروزی کرده اند؛ ولی باز هم باید اندکی پیرامونش تأمل کنیم؛ البته می توان، بجای محکوم کردن آتش افروزان، کل اعتراض را بشدت متهم و محکوم کرد و احساسات پاک جوانان غیور ایرانی را آماج سرزنش ها قرار داد؛ می توان این حرکت را به عنوان یک عکس العمل احساسی؛ یک بغض تاریخی در گلو مانده؛ یک فریاد برحق و آغشته به یک توطئه؛ یک حرکت عجولانه و غیرمتعارف تقبیح کرد و تمام معترضین (و نه فقط فرد یا افراد نفوذی) را دستگیر و محاکمه و همچون «خیانتکاران» به منافع ملی رسوایشان کرد؛ می توان حتی آنها را برای ارضای اسرائیل و انگلیس و آمریکا، به خاندان آل سعود سپرد، تا همانند شهروندان مظلوم و بی پناه مسلمان در حجاز، گردنشان را بزنند!…، اما آیا می توان در شلوغکاری رسانه های ضد مردمی، و به بهانه یک یا چند نفر نفوذی و خلافکار، این پرسش های اساسی را بی پاسخ گذاشت که:

(در این نوشته صرفاً به معترضین اشاره می شود و موضوع «متعرضین» خارج از بحث ماست و آن به نیروهای امنیتی و قضایی مربوط می شود)

آیا عزت ملت ایران فروشی است؟ چه کسی اراده کرده است تا عزت و آبروی ملتی عزیز و سربلند را بخاطر مشتی دلار به اجانب بفروشد و به نمایندگی از مردمی سربلند، به دریوزگی نوکران آمریکا برود؟

چه کسانی با تحقیر منتقدان عزت طلب که «بی سواد- کلاغ- ترسو- افراطی-…» خوانده می شدند، جوانان آزاده ایران را از تدابیر ذلت بار سیاسی مأیوس کردند، تا به ناچار اقدام متعرضانه به سفارت عربستان را تنها راه اعتراض به کشتار حجاج از سال۶۶ تا ۹۴ و قتل هزاران شیعه در نیجریه و شهادت علامه مجاهد شیخ « نمرباقر النمر»  پندارند؟

آیا کسانی که در برابر کشتار دلبستگان به خدا و رسولش در کشمیر و افغانستان و پاکستان و بنگلادش، سکوت کردند تا امروز آدمکشان تکفیری وهابی به جان مسلمانان بی پناه در عراق و سوریه و یمن و بحرین و نیجریه و حجاز افتاده اند، بی تقصیرند؟

آیا آن وزیری که بدون هیچ «سند معتبر غیرصهیونیستی» و بدون دلیل عقلی، ادعای «هولوکاست» را تأیید می کند تا دو سال بعد، در صحن سازمان ملل، به عنوان نماینده ملت بزرگ ایران، برای دریافت ویزای عربستان، به شیخ کویت متوسل شده و در برابر چشم جهانیان، در پیشگاه آن شیخ مفلوک زانو بزند، در خشم مقدس هر ایرانی شرافتمند، مقصر نیست؟

آیا آن مسئولانی که فنآوری هسته ای دانشمندان غیور ایرانی را تقدیم دشمنان بشریت کردند و ملت ایران را حتی در برابر گستاخی های مرتجعین منطقه، خلع سلاح نمودند، در حیرت دلسوزان این جامعه و عکس العمل اضطراری جوانان آگاه این سرزمین، مقصر نیستند؟

آیا کسانی که به امر آمریکا و انگلیس و برای ارضای صهیونیست ها، مرعوبانه ۱۲۰۰۰ کیلوگرم اورانیوم غنی شده را که ذره ذره تولید شده و خونبهای دانشمندان هسته ای ما بود، خلاف شروط برجام، به یک باره از کشور خارج کردند، در تحقیر ملت و تشویق دشمنان به ارتکاب هر جنایتی علیه منافع ملی، مقصر نیستند؟

آیا کسانی که به نقل از خاطرات خودشان، در بیست آذر۱۳۶۵ در  اوج جنگ تحمیلی هم به بهانه «اغفال دشمن!»، با خانواده و فامیل به سفر کیش می رفتند و با آل سعود رفاقت خانوادگی داشته اند و در ننگ و مصائب فتنه ۸۸  نقش آفرین بوده اند، در ناامیدی مردم از مسئولان مقصر نیستند؟

آیا دولتمردانی که با شعار «کدخدا ستایی»، بعد از آن همه تواضع و اهدای امتیازات ملی به «ابرجنایتکارجهانی»، باعث شده اند تا مشاور شاهنشاه سعودی، سرنوشت ملت ایران را «گدایی در خیابان های عربستان» پیش بینی کند، در حرکت انفعالی تعرض به سفارت عربستان، مقصر نیستند؟

آیا دولت عربستان که جنگ نیابتی علیه مسلمانان به راه انداخته و امسال ۸۰۰۰ حاجی را در مکه و منا به کشتن داد، شیخ نمر را شهید کرد، رابطه سیاسی و اقتصادی با ما را قطع و به سازمان ملل شکایت نمود، شورای امنیت را به صدور قطعنامه علیه ایران واداشت، دولت های بحرین وجیبوتی و امارات و کویت و سودان و نیجریه و  سومالی و کومور و… را  به قطع یا تنزل روابط با ایران کشاند، اگر در دولتمردان ما شجاعت اقدام و تدبیر در برخورد را مشاهده می کرد، معترضان به سفارتش را بهانه مظلوم نمایی و عربده کشی در منطقه قرار می داد؟

آیا اگر جوانان شجاع و باشرافت ایران، از انفعال حقارت بار مسئولان امر در جلوگیری از جنایات پایان ناپذیر «نوکران کدخدا» مأیوس نمی شدند، مقابل لانه «اشغالگران مکه و مدینه» و «منافقان امت»، اقدام به اعتراض می کردند، تا احیاناً افرادی نفوذی، ماجراجویی کنند؟

مسلمانان، وقتی در پیام «رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام» در تقبیح کشتن علامه مجاهد، شیخ شهید «نمر باقر النمر»، جرئت نام بردن از خاندان پلید آل سعود را نمی بینند، همه امیدشان به «حرکت انقلابی ملت ایران» است؛  اگر جوانان این ملت، در مقابل سفارت «اشرار جهان اسلام» شعار «مرگ بر آل سعود انگلیسی» سر ندهند، چه کنند؟ اگر فریاد جانسوز این نمادهای شرف انسانی، بدون محاسبهو ناشی از احساسات پاک جوانانه بوده، باید توبیخ و تخریب و متهم به هر ناشایستی  بشوند

آیا کسانی که هر کار زشت دشمنان را توجیه می کنند و در هر حرکت مردمی به دنبال بهانه ای برای سرزنش دلسوختگان می گردند، در بهانه گیری روزافزون آل سعود، مقصر نیستند؟ مثلاً اگر دشمنان ایران و ایرانی، دولتی مقتدر و حافظ منافع و مصالح مملکت را متکی به مردم خود می دیدند، چنین بی مهابا، تاخت و تاز می کردند؟

مریدان «آمریکا انگلیس اسرائیل» که سرزمین وحی را اشغال کرده و پیروان وحی را گردن می زنند، امروز تمام امیدشان در سرکوب نیروهای انقلابی ایران، به کسانی است که اربابان آل سعود را به «کدخدا»یی پذیرفته اند؛ این ذلت و ننگ را خدا و رسول و همه وجدان های پاک، بر ملت ایران نمی پسندند. پس اگر قرار باشد، کسانی در پیشگاه دادگاه عدل اسلامی پاسخگو باشند، متهمان ردیف اول این دادگاه، فریب خوردگان و خودباختگانی هستند که حیثیت و عزت و اقتدار ملی ما را در جهان لگدکوب کرده و ملت ما را فریب داده و هنوز هم قصد برگشت از بیراهه خود را ندارند.

آیا عزت ملت ایران فروشی است؟ چه کسی اراده کرده است تا عزت و آبروی ملتی عزیز و سربلند را بخاطر مشتی دلار به اجانب بفروشد و به نمایندگی از مردمی سربلند، به دریوزگی نوکران آمریکا در منطقه برود؟

یادمان نرفته که اگر دولت بازرگان در مذاکره با برژینسکی ، آرمان های انقلاب اسلامی و آزادی و استقلال ملی و عزت ایرانیان را در پیشگاه آمریکایی ها قربانی نمی کرد، هرگز دانشجویان شجاع و با بصیرت ما، به سفارت آمریکا حمله نمی کردند، تا با مشاهده مدارک موجود، «لانه جاسوسی» را اشغال کرده و جاسوسان را ۴۴۴ روز به گروگان بگیرند.

پس اگر کسی غیرتمندان ملتمان را هر بار سرزنش می کند و مقصر می شناسد، بداند که بیشتر و پیشتر از این «مقصران»، دیگرانی حتماً «مقصرترند»؛ هرچند تقصیر اصلی متوجه مجرمان بین المللی یعنی رژیم های شیطانی «آمریکا و انگلیس و اسرائیل» و خاندان عیاش و مفسد آل سعود است که برای غارت و نابودی مسلمین و تخریب اسلام، بر منطقه ما تحمیل کرده اند.

امروز هم «عدو سبب خیر شود، اگر خدا خواهد»؛

با شهادت آیه الله علامه مجاهد «نمر باقر النمر» و حوادث متعاقب آن و تجمیع دول شرور منطقه به حمایت از آل سعود برای مقابله با مردم مستضعف سوریه، عراق، بحرین، یمن و مظلومین خود عربستان که با  هجوم سیاسی تبلیغاتی علیه جمهوری اسلامی ایران، تکمیل شده است، فرایندی که باید از همان ابتدای انقلاب اسلامی، وحدت و استقلال و آزادی و پیشرفت و عدالت و کرامت مسلمانان را رقم می زد، با یک تأخیر سی و چند ساله به دست اشرار سعودی آغاز شده است؛ یعنی:

در آخرین مرحله مقاومت سراسری برای نجات جوامع مسلمان از شر دولت های وابسته به دشمنان اسلام و رهایی امت از شرارت اشرار موجود در جهان اسلام، خواسته یا ناخواسته، پرچم مبارزه به دست «انقلابیون ولایتمدار» افتاده است؛

یعنی موج فعلی «بیداری اسلامی» که این بار باآمادگی کامل و با رهبری شایسته، سرزمین های اسلامی و به ویژه کانون وحی و نبوت را در برگرفته و بزرگترین قربانی را داده است،     ان شاءالله لکه های چرکین استبداد و جرثومه های ننگین مزدوران استکبار صهیونی را پاک سازی خواهد کرد؛ فرصتی که پنج سال پیش با فریبکاری «منافقین امت»، خصوصاً آل سعود، از امت اسلامی سلب شد. البته طرح استکبار صهیونی، از به راه انداختن جنگ های نیابتی و ایران هراسی، مرعوب ساختن سیاستمداران منفعلی است که معمولاً وادادگی را نشانه عقلانیت می نامند؛ لیکن هنوز ظرفیت عظیم نیروهای انقلابی در داخل ایران و منطقه را نشناخته اند و نمی دانند که سکوت فعلی آنها، نشانه آرامش قبل از طوفان است، و نه ترس از کسانی که از کدخدا و نوکرانش می ترسند.

دولت مردان ما و ستایشگران آمریکا بعد از دو سال و نیم تجربه آموزی گران قیمت در بیراهه غرب و بن بست «دلبستن به کدخدا»، دریافته اند که نوکران منطقه ای کدخدا، بعد از تأیید برجام توسط ما، با اشاره ارباب خود،  نقاب فریب از چهره کریه خودشان برافکنده و دولت ایران را از رسیدن به کمترین امتیاز همگرایی با اربابان غربی محروم کرده و ما را ناخواسته در جایگاه «یگانه پرچم دار دفاع از مظلومان» نشانده اند؛ و چه افتخار بزرگی براین دولت ما تحمیل شده است!… ؛ افتخاری که افرادی در میان ما، سال ها آن را شبیه به یک «افترا» می پنداشتند و میلیون ها آزاده مجاهد و مبارز در آرزوی آن، لحظه شماری می کردند… و سیعلم الذین ظلموا ایّ منقلب ینقلبون

 

مطالبی که ممکن است دوست داشته باشید ...

0 نظر شما در مورد این مطلب چیست ؟ “عزت ملت ایران فروشی نیست”

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *