پیوندها

جانشین امام خامنه ای کیست؟

۲۰۱۶۱۱۱۴۱۵۱۲۳۴۱۵۷
به یاد سرزمینی که هشت سال زخم خورد و ایستاد
بسم الله الرحمن الرحیم
از ما به خوزستان سلام
از راه دور،غرب شرور
از پشت کوه قاف وتور
آن قاره ی کبر و غرور
از لابلای سرزمین سوت و کور
در حسرت ذرات نور…
ای پر تپش قلب زمبن
ای بهر دشمن در کمین
ای دشت نور، ای خاک خوزستان سلام
از ما، غریبان وطن
در کشور فسق و لجن
در آلمان، در دام مشتی بیوطن
برتو، زمین کربلا
ای دشت از خون پر جلا
ای پر تلائلو از بلا
بادا درود و هم سلام…
ماییم ،یاران قدیم
با آب و با خاکت عجین
طفلان رود سرکش دزفول و هم کارون و هم آن شط شور
همبازی ایام دور ،از شهر و ده
از لِین ها ،از کوچه ها،پس کوچه ها
از شهر ِآبادانِ تو
خونینهِ خرمشهر تو
اهواز و سوسنگرد و شوش
بستان و آن اسب چموش
دزفول ، شهری همچو دژ
آن قله ی آتشفشانی که نشد هر گز خموش
ماییم، آن دلدادگان
چون مرغکانی در قفس ،غربت نشین
غیر از خدا،بی همنشین
دور از همه دلبستگان
مانند آن کشتی که مانَد در دل طوفان – بدونِ ناخدا
بی بادبان ،پر سرنشین…
با کوله باری پر ز عشق و خاطره
از کوه و رود و مردم هر شهر و ده
از کودکی ، از نوجوانی ،فصل بازی
موسم بی عبرت و پر حادثه…
و کنون ماییم ،با شوقی به دیدار همه
آنجا که بگذارند، نمازی خواند، در آسودگی،بی دغدغه
مشتاق روز جمعه ها،تکبیر و تسبیح و صلاه و خطبه ها
مشتاق دیدار شما
مادر، برادر، خاله ها
و تو- پدر-  بادایی،با خواهر و با عمه ها،همراه عموزاده ها
مشتاق دیدار شما
ای بچه های باصفا،همدرس ما
همبازی خونگرم در پس کوچه ها
یکرنگ و با مهر و وفا، یادش بخیر
آن قیل و قال و شِکوه و فریادها
ازمادر و از کاسب و همسایه ها
بربازی ما بچه ها ،در ظهر و عصرِکوچه ها!
مشتاق آن بانگ مؤذن برسر گلدسته ها
لبیک مردم ،سوی مسجد، صف به صف در دسته ها
مشتاق کارو همهمه،در مزرعه ،در کوچه و میدان و در بازارها
مشتاق ایثار وصفا و مهرتان
مشتاقتان ، مشتاقتان…
افسوس و صد حیف کز شما
فوجی پریشان گشته اند:
جمعی شهید و رفته اند، جمعی دگر،ماتم زده
داده عزیز و خانه و کاشانه را
خود این زمان ،در غربتند
آواره و سرگشته اند
آن خانه ها ،آن کوچه ها
از آتش ابلیسیان،از حمله ی نامردمان
چون لانه ی جغدان کور،بی نور و خاموش از صدا
مخروبه اند، ویرانه اند
…زین غصه ها، «بیوه زنان» دلخسته اند
مام و پدر بشکسته قامت، از جفای روزگار و فتنه ی صدامیان
در حسرتند
جمع یتیمان، چشم براه آن پدر،که هیچگاه نامد دگر
در انتظار و خسته اند، افسرده اند
بغض در گلو، آن خواهران
پاکیزه خوتر از مَلَک
اینک زداغِ هر برادر ،که شده خالی زنورش، خانه ها
جامه سیه ،ماتم زده، تنها،به غم بنشسته اند،…
خاموش باش، ای یاوه گو!
اینسان،سخن هر گز مگو!
از مؤمنان، از عاشقان جان به کف
هرگز نشاید کرد،اینسان ،بی تأمل ،گفتگو
از حسرت و افسوس گفتن
ضعف ایمان، حرف چون،هَزیان بُوَد
درد جدایی از عزیزانِ وطن
از غفلت وحرمان بُوَد
هیهات از این قصه ها
حاشا از این افسانه ها
هرگز مباد این غصه ها در کارتان
پاکیزه و آسوده بادا حالتان
از خستگی،از رخوتِ دلبستگی
پوسیدگی، واماندگی
وزهر چه آرد عاقبت،در یوزگی ، وابستگی،در ماندگی…
ای امت،ای غرنده شیران ژیان
ای تیز چنگان،چون عقابِ آسمان،
و ای نهنگانِ شجاعِ آبِ نیلی
از خلیج فارس و بحر عمان- تا آبهای خطه ی مازندران؛
ای امت ، ای دریای موّاج زمان
ای موج موج قهرتان، پرجوش و سرکش ، بی امان
ای امت، ای کوهِ سِتُرگ و استوار،
ای قامتِ سروِ بلندِ برقرار؛
ای امت، ای فریاد مظلومانه از فارس و عرب،
ای خلق های آتشینِ حق طلب؛
ای مشتِ محکم بر دهان اجنبی،
ای دشمنِ ظلم و فسادِ هر دَنی
هستید فارغ از رکود و خامُشی
مرداب می گردد زبون از ناخوشی
هرگز نگیرد موج زنده خامُشی
خورشید کی درمانده شد،
هر روز اگر بخشد زمین را تابشی؟!…
از راه دور ، از پشتِ کوه قاف و تور
در حسرت ذرات نور،
ای خاک خوزستان سلام!
ای جلگه ی بار و ثمر
هستی به ایران،  چون قمر
بر نخل و گندمزار تو
بر آفتابِ گرمِ تو
بر باغهای میوه و بر قندِ تو
بر نیشکر
بر ماهی و بر سیفی و بر نفتِ تو
بر آبِ پاک و خاک زرخیزت، سلام
ای رودهای آشنا ، ای کرخه و کارون و دِز،
اروند رود همچو دژ،
بر ساحل زیبایتان
شبهای پر مهتابتان، بر موج های آبتان
بر نامتان
بر خاک هر شنزارتان
از ما، درود و هم سلام
ای تپه ها، ای رَمل ها، ای بسترِ سیلاب ها
ای قصه گو از سنگر و از یار و از ایثارها
ای لانه های مار و مور و کژدم و سوسمارها
بر پیکر یاران،  و بر خونی که ریزد بر زمینِ داغتان
بر ماسه ی سوزانتان
شنهای طوفان زایتان
بادا درود و هم سلام…
و بر شما !
ای مردم خوب جنوب،
خورشید های بی غروب
جنگاوران جان به کف
پیر و جوان صف به صف
ایمانتان،
شعرِ شعور آمیز تاریخِ جهان
اسطوره ای شد ماندنی
هم صبر و هم ایثارتان
در جنگ حیرت زا و شوق انگیزتان
با یاری صاحب زمان (عج)
آن رهبر محبوبتان
دست خدا همراهتان
فرخنده بادا فتحتان
آزاده بادا نامتان
از ما غریبان، بر شما، صد بوسه ها
بر دستهای پاکتان
بر پایتان، بر خاک هایِ راهتان…
و مرحبا، صد آفرین
بر کاروانانِ وطن، از غنچه هایِ هر چمن
که بوده اند در این نبردِ تن به تن ، همراهتان
در سنگر و در حمله ها، بازو به بازو، یارتان
از اصفهانِ قهرمان، هم از خراسانِ نجیب و پهلوان
تهران و آذربایجان، از سیستان، مازندران
هم از قم و شیراز و قزوین
و هر آنجایی که هستند
مردمی پاک و شریف و جانفشان
آفرین، صد مرحبا، بر این همه جانباز گمنامی
که بوده زندگیشان خالی از نانی
و جان دادند، بی منت، برای حفظ قرآن
شوکت ایران و ایرانی…
دو صد نفرین، هزاران لعنتِ چرکین
ز آه سینه سوزِ  بیوگان
اشکِ یتیمان، ناله ی غمگین پیران
بر وجود نحسِ مزدورانِ بعثی
این تبهکارانِ وحشی
که چنین کردند ویرانه، همه آبادی و خانه،
برون کردند هزاران کودکان بیگناه و مردمانِ سالخورده
ناجوانمردانه از هر شهر و ده
بیچاره کردند اینهمه مظلوم را بی واهمه
نه رحم کردند زین همه ظلم و جفا
بر بانوان حامله، نه بر صغیر قافله
چون می توان توصیف کرد این فاجعه؟!…
پیوسته بادا ننگِ جاویدان
به مزدورانِ صدامی
سیه رویان و اهریمن صفات و رذلِ بدنامی
که کردند، آنچه شرم آید ز نامیدن
بدانسان که شده– مجبور-
رهبر هم به نالیدن…
زنان پاک سیرت را بُریدند سینه ها و سر
دریدند پرده های عفت و ناموسِ هر همسر
بیالودند دامان نجیبِ دخترانِ پاکِ سوسنگرد و بستان را
کدام آزاده می بخشد- این ابلیس بعثی-
لکه ی چرکینِ دوران را؟!
کدامین آب می خواهد- کند تطهیر- صدام پلید-
این ننگِ انسان را؟!…
ولی تو ، خاکِ خون آلودِ خوزستان
شدی از بهرِ دشمن همچو گورستان،
به یُمن  و برکتِ خونِ جوانانِ وطن
این لاله های عطر خیز هرچمن، که
عاشقانه جنگِ با بیداد می کردند
برای حفظ اسلام، خون خود، ایثار می کردند
چه آسان می گذشتند، از تمامِ هستی و دلبستگی ها
آرزوها، عشق ها، وابستگی ها
از زن و فرزند و مال و جان
که تا جاری شود احکامِ قرآن، در زمین
از بهرِ محرومان و مظلومانِ عالم
وز برایِ خاطرِ باری تعالی، نورِ هستی، جانِ جانان…
کنون ، ای خاکِ عطر آگین
که گشتی از وجود شعله های آرزو
در سینه ات، دشتی منور، سر بسر زرین
شدی از برکتِ اندامِ صدها نونهالِ بی گنه
باغی زگل رنگین
درونت خفته اند، آرام، جمعی مادر و دختر
به از صدماه و صد اختر
و هم، صدها، هزاران، پیرمرد و پیرزن
با کودکان شیرخوار و مادران شیر زن،
کهبوده تنها جرمشان:
فریاد الله اکبر و وارستگی در حیطه ی قرآن
و هم دلدادگی بر آلِ پیغمبر که صلوات و سلام
بر نامشان، جان ها فدایِ راهشان
ولیکن خوب میدانی، و باید هم بدانی، که
درون سینه ات، از هر نگین و هر عقیقِ ناب
سرشاری
تو پر باری، که
در دامان خود داری:
ز یاران رسول الله و انصارِ الهی
پیرو قرآن، ز سرباز و سپاهی
یک هزار و ده هزار از
بندگان مخلص و از عابدان
یا همچو چمران
عارفان و عاشقانی که
فدای ما بکردند هر نفس، تا عاقبت
آنسان، چه زیبا، پرکشیدند از قفس…
اینک، به تابستان سوزان، که شود هر باغِ سرسبزِ پر از گل
همچو خارستان،
هر آن بادِ مهاجر، کز سرای خشک صحرایت گذر دارد
شود حیران، که زیر خاکِ سوزانت
چه مُشکی، عنبری
چه ماده ی معطّری
بهتر ز هر یاسِ بهاری
محرمانه – خانه ایی دارد!!
چه می داند!… که تو- صحرایِ سوزان
مسکنی هستی، برای عاشقان و دلفروزان
ساربانانی، که بودند
رهبر و دلدار صدها کاروانِ نرگس و نسرین و لاله
سنبل و یاس بهاری
و تو خود، بهتر بدانی
کاندرون سینه ات
چه گوهر و الماس های پُر بَها
چه رازها، چه قصه ها داری…
کنون، ای دشتِ گلگون، خاکِ پرخون
سرزمین پاکِ خوزستان، گلستانِ سپاه پاسداران – بوستان
ای لاله زارِ ارتشِ اسلامیِ ایران، سلامت باد
سلامی با دو صد بوسه
به هر تک ذره ی خاکت، که شد آرامگاهِ مردمِ پاکت
دلِ مشتاق ما خواهد، که باز آییم بر خاکت
مثال ِهر پرستو، سوی لانه، آشیانه
باز گردیم و زنیم بس عاشقانه، بوسه ها
بر قطره ی آب و هوا و بیشه و بر دشت و برخاکت…
الغرض،
ای پاره تن از کشورِ روحِ خدا
هرگز مباد روزی شوی زین تن جدا
ای سمبلِ مردانگی،
ای یادگارِ هر شهیدی که بتو بخشید – عمر و زندگی
ای جلوه ی صبر و قیام و وحدت و آزادگی
دروازه ی نشرِ اصول مکتبی
بر پایه ی قرآن، صدورِ انقلابِ مردمی
ای دشتِ خوزستانِ ما
بر گیر این« پیغام ما »
همراه اشک و بوسه ها
با کاروانی از سلام و از درودِ بی ریا
بفرست، با عطر نسیمی که گذر کرداز قبور شهداء
در پیشِ آن  عبدِ خدا
نزد خمینی ، پیرِ ما
هم مرشد و هم مرجع و هم منجیِ ایمانِ ما
گو که، سلام و بوسه ای ناچیز بود
از راه دور، از پشت کوه قاف و تور
از لابه لای سرزمینِ سوت و کور
در حسرت ِذراتِ نور
از بچه هایِ مانده در دام و اسیرِ دشمنت
از عاشقانِ مکتبِ اسلام و جدّ ِ اطهرت
تو، ای نسیم نامه بر، پیغام ما
آغشته با عنبر ببر، با بوی صدها رهرو اکبر(ع) ببر
از قول ما، دستش ببوس و بوسهِ بر پایش بزن
آنسان، که هر پروانه ای صد بوسه بر گل میزند
بر رهبر و دلدارِ ما
آنسان بزن
با عشق و با ایمان بزن…
…………………………………………………………………………………………………………………………….
با آغاز شورش مسلحانه منافقین و سایر گروه های ضد انقلاب در سال ۱۳۶۰ علیه نظام اسلامی و مردم مظلوم ایران، بسیاری از آن جنایتکاران به کشورهای غربی – بویژه آلمان – فرار کردند و با حمایت دولت های شرور غرب به جان حامیان جمهوری اسلامی در آن کشورها افتادند، در درگیری های منافقین و اشرار بادانشجویان ایرانی، جمعی از دانشجویان حامی انقلاب اسلامی به دست پلیس آلمان دستگیر شدند و در آن میان محمد علی رامین به یک سال زندان محکوم شد. این شعر به یاد خوزستان جنگ زده، اما قهرمان سروده شده
* دست نوشته ای از محمد علی رامین
مورخ: چهاردهم اردیبهشت۱۳۶۱- زندان سووای بروکن آلمان غربی

مطالبی که ممکن است دوست داشته باشید ...

0 نظر شما در مورد این مطلب چیست ؟ “از ما به خوزستان سلام/ شعری از ۳۵سال پیش”

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *