پیوندها

جانشین امام خامنه ای کیست؟

باور کنیم که خزان هم زیباست
باور کنیم که خزان هم زیباست
باور کنیم که خزان هم زیباست

تقسیم بندی جدید سیاسیون                                                                                                                                                                                                  …………………………….                                                                                                                                                                                      در تقسیم بندی نیروهای سیاسی جامعه، سه واژه  «انقلابی» و «غیرانقلابی» و «ضدانقلابی» مناسب تر از تمام واژه های مصرف شده در میان گروه ها و جریان های موجود است:                                                                                                                    

تقسیم بندی «چپ-راست» وارداتی و نامتجانس در فرهنگ سیاسی ماست؛ زیرا در ابعاد فرهنگی سیاسی اقتصادی و خاستگاه های اجتماعی، غالبا تناسبی با مفاهیم رایج در فرانسه و حتی بلوک شرق سابق ندارند.                                                                                                        تقسیم بندی فعلی «اصلاح طلب – اصولگرا» با وجود این که مفاهیمی بومی به نظر می آیند، اما چند اشکال اساسی دارند: اصلاح اگر در مقابل افساد قرار بگیرد، معنایی انقلابی و ارزشمند و دینی پیدا می کند، اما اگر در برابر انقلاب تعریف شود، مفهومی ضد انقلابی یا حداقل غیرانقلابی پیدا می کند. از طرف دیگر، وقتی اصول در مقابل هرج و مرج و بی هویتی قرار می گیرد، ضروری و مفید می شود، اما اگر در مقابل اصلاح و تکامل و تغییر و پیشرفت قرار بگیرد، مفهومی ارتجاعی و تحجرگرایانه می یابد.                                                                                                                   بنابراین کاربران این واژگان که منظورشان در عملکردشان هویداست، با کلیدواژه «محافظه کار» تناسب بیشتری دارند؛                                                    

اصولگرایان، همان «محافظه کاران ملی» هستند که شرایط غیرعادلانه موجود کشور را ، هرچه که هست، محافظت می کنند و معمولاً انگیزه یا برنامه ای برای یافتن و ریشه کن کردن مفاسد و معضلات ندارند و به جای اصلاح کلان امور، به روزمره گی اکتفا می کنند و افرادی که نگاهی کلان در اصلاح و پیشرفت کشور را داشته باشند، به عنوان تندرو، پس می زنند؛

اصلاح طلبان، همان «محافظه کاران بین المللی»  می باشند که خود را پاسدار نظام ظالمانه حاکم بر جهان می بینند؛ تبعیت محض از ارباب جهانیان یا کدخدای جهان را نشانه عقلانیت و تعامل مثبت می دانند و هرکس بخواهد به نظام فعلی بین الملل نقدی وارد کند، او را به عنوان یک مانع سیاست خود به حاشیه می رانند؛                                                                                                                                                        

ویژگی مشترک این دو جریان عمده سیاسی این است که «امام ندارند»، هردو به امام خمینی که دیگر در عملکرد سیاسیون حضور ندارند، اظهار ارادت دارند، اما در مورد امام حاضر امت اسلامی، نوعی اغماض حاکم است. اصلاح طلبان خودشان را فقط «پیرو خط امام» (خمینی) می نامند و «رهبری انقلاب» را در حد «رهبر جمهوری اسلامی ایران» و در حدود قانون اساسی، می پذیرند؛ و اصولگراها هرچند در راستای پیروی از امام خمینی، از جانشین آن بزرگوار تبعیت می کنند، اما غالباً  جایگاه امامت امت و مرجعیت جهانی رهبرانقلاب را نادیده می گیرند و خودشان را صرفاً پیروان «خط امام و رهبری» می نامند.  لذا می توان هر دو جریان را «غیرانقلابی» نامید، زیرا نیروهای انقلابی درون این مجموعه ها تحت الشعاع اغلب غیرانقلابی ها هستند؛ هرچند در میان جریان اصولگرا جمعیت بسیار زیادی از نیروهای انقلابی، حضور دارند، اما غلبه ندارند.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                          یک جریان سومی به نام «کارگزاران سازندگی» در سال ۱۳۷۴ در دولت  ششم رقم خورد و تقریباً جو مجلس پنجم را در اختیار گرفت و فضای عمومی سیاست و فرهنگ و اقتصاد مملکت اسلامی را تحت الشعاع دیدگاه هاشمی رفسنجانی قرار داد، چون تعارض آشکاری با جایگاه و گفتمان ولایت فقیه داشت، آسیب های بسیار زیادی بر ارزش های ایرانی و اسلامی و ماهیت جمهوری اسلامی وارد کرد. این جریان با آمدن اصلاح طلبان ضدانقلابی در دولت هفتم و مجلس ششم، از رمق افتاد و منسوخ شد.                                                                                                         جریان سوم دیگری که در سال ۱۳۸۴ با ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد از درون نیروهای حزب اللهی و انقلابی جامعه شکل گرفت و امیدهای بسیاری را برانگیخت، به جز شاخصه «امامت ولی فقیه»، تمام مختصات یک جریان انقلابی را با خود داشت و خدمات بسیار بزرگی را از خودش به یادگار گذاشت.                                                                                                             لیکن در کوران حوادث، افت و خیزهای زیادی را آزمود و فرصت های مغتمی را تلف کرد و نتوانست نیروهای مخلص و فداکار انقلاب اسلامی را شکوفا نماید. این جریان به جای اتکاء به امامت امام خامنه ای، مهلت خودش را برای معرفی نائب امام  زمان به جهانیان، با اظهار آرزوی تکراری و فارغ از زمینه سازی ضروری ظهور امام زمان علیه السلام و بدون اشاره به نائبش، هدر داد. در تبیین گفتمان انقلاب اسلامی هم  صرفاً به طرح دیدگاه های امام خمینی اکتفا کرد و از بیان و پیروی منویات امام  حاضر امت در مواردی طفره رفت.                                                                                                                                                                                                                   باقیمانده آن جریان که امروز خودش را «جریان احمدی نژادی» می نامد، چون معیار رفتار و مواضع خود را گفتمان روزآمد امام خامنه ای قرار نمی دهد و صرفاً دیدگاه هایش را وصله پینه می کند، در مواردی که باید پیرو اشارات و ارشادات رهبر انقلاب اسلامی باشد، مدعی می شود که فقط از دستورات کتبی و رسمی و علنی ایشان تبعیت می کند و بس ؛                                                                                                                                                                                            مقصر دانستن دیگران و ایجاد چالش با نهادها و افراد انقلابی، ممکن است افرادی احساسی را تحریک کند، اما اهل بصیرت را قانع نمی کند و هیچ سودی هم برای مجموعه نیروهای انقلابی ندارد !                                                                                                                                         این جریان که خودش را «بدون امام» گذاشته، گرچه هنوز برای سرمایه گذاری بر سرمایه سابق اجتماعی خود، متمرکز و با انگیزه به نظر می آید، اما کاملاً بدون برنامه و  بدون نیروی مؤثر و بدون قوه عاقله، در مسائل داخلی فقط منتقد و در مسائل منطقه و جهان، کاملاً منفعل است و از ایجاد یک حرکت اجتماعی انقلابی ضروری حول محور امام امت، ناتوان است.                                         در شرایط کنونی، این جریان در پیچ و خم تعارضات فکری خویش، اگر متوسل به امام حاضر امت اسلامی نشود، قطعاً به بن بست می رسد.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      در ورای این دستجات سیاسی، امام خامنه ای، از سال ۱۳۹۴، یک حرکت انقلابی اصلاح گرایانه و اصولی را مرتب مورد اشاره و تأکید قرار داده اند که هنوز مورد توجه و تحقق نیروهای انقلاب قرار نگرفته یا حداقل هنوز سازمان دهی نشده است؛ و آن تقسیم بندی سه گانه «انقلابی- غیر انقلابی- ضدانقلابی» است.                                                                                                           در این تقسیم بندی سه گانه مهم و جدید، نیروهایی از میان هر پنج جریان سیاسی نام برده شده سابق، کم یا زیاد، قرار خواهند گرفت.                                                                                                                                                                                                                                               باید دید که چه کسی آمادگی و ارده پرچم داری این جریان انقلابی را با محوریت «امامت ولی فقیه» خواهد داشت.در این تقسیم بندی سه گانه مهم و جدید، طبیعتاً نیروهایی از میان هر پنج جریان سیاسی نام برده شده سابق، کم یا زیاد، قرار خواهند گرفت.                                                                                                                                                                                                        اینک پس از آزمودن همه طیف های سیاسی متنوع در دوره بیست و هفت ساله رهبری پس از امام خمینی، باید دید که چه کسی آمادگی و اراده پرچم داری این جریان انقلابی را با محوریت «امامت ولی فقیه» خواهد داشت، تا از بهترین شرایط منطقه برای احیای نظام «امت-امامت» در زمینه سازی ظهور حضرت حجت عج بهره بگیرد.                                                                                                             https://telegram.me/mohammadali_ramin                                        

مطالبی که ممکن است دوست داشته باشید ...

0 نظر شما در مورد این مطلب چیست ؟ “تقسیم بندی جدید سیاسیون”

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *